हिजो जस्तो,आज पनि त्यसरी चल्दै छ
सन्ध्याको आगमनसगैँ,रात उसै ढल्दै छ

बस्ती वाक्लो,तर आफु एक्लो भएकी छु
मदहोसी ले यहाँ हरेक प्रहर छल्दै छ

सम्झनामा पल्पल मुटु दुखि रहने
वाहिर हाँसे नि वरै भित्री मन जल्दै छ

भो अब धेरै नसताउ न प्रिय तिमी
आखिर दुई मन आज,एक्तिरै गल्दै छ

मिलनका ती क्षणहरु,परेलीमा सजाउँदै
तिम्रै प्रतिक्षामा,दियोहरु अझै बल्दै छ

नसोचेका खुशीहरु, थाहै नपाई झल्किदाँ
हर्षले रोइदिन्छ आँखा यी,आसुँहरु छल्किदाँ

यसै फेरी रोमाञ्चित भईदिन्छन् आशाहरु
भाग्यरुपी समयको खेल्,आँफैतिर ढल्किदाँ

लड्दै,उठ्दै कति हिड्छौ यात्राहरुमा हामी
क्षितिज पारी बिजयका हातहरु टल्किदाँ

दु:खको के गन्ती भो र?संघर्ष न हो जीवन
रम्न फेरी जानेकै छौँ,जिउने कलासँग पल्किदाँ

एउटै रेखामा बाँच्न सकिन्न रहेछ नि सधैं
परिवर्तनका चाहना हरु मन भरी सल्किदाँ

धेरैपछी एउटा रचना पोस्ट गरेकी छु नौलो ठाउँबाट, नयाँ माहोलमा यधपी परिष्कारको निकै जरुरत रहेको मैले महसुस गरेँ तैपनी सुझाब,सल्लाह र न्यानो साथको निम्ती फेरी हजुरहरुजो दैलोमा मैले घच्घच्याएकी छु, विश्वाश छ हजुरहरुको प्रेरणामा यो यात्रा निरन्तर अघी बढाउन सकुँ धन्यवाद ...

मन किन दुख्दैछ फेरी निष्ठुरीको यादमा
मुटु किन फुक्दैछ फेरी सम्झनाको साथमा

दुई आत्माको मेल भन्थे आँखा जुध्दाखेरी
भावना किन लुक्दैछ फेरी नजरको दोष्मा

बिर्सु भन्छु अतित लाई जरै देखी म त
आज किन पुग्दैछ फेरी हिजोको परिबेस्मा

बिशाल झैँ आकाशमा रंगिन इन्द्रेणी हरु
बादल किन झुक्दैछ फेरी आशुँको भेलमा

तिर्खाएर धाएकी थिएँ म, लक्ष्य एउटै लिई
प्यास किन सुक्दैछ मेरो सपनाको धर्तीमा

यात्रा हो जीवन भन्छन्, अघि बढ्नै पर्ने
पाइला किन चुक्दैछ फेरी संघर्षको बाटोमा

जब रातहरु सन्नाटासगैँ ढल्दै जान्छ
तब जलन मुटुको झन बल्दै जान्छ ।।

अतितका तितामिठा सगाँलो हरुमा
एकल साँझ मन बिस्तारै गल्दै जान्छ ।।

स्वतन्त्र फक्रिन दिएनौ त के भयो र?
ऋतु अनुसार फुलहरु फुल्दै जान्छ ।।

बिचैमा साथ छोडि गए पनि मायालु
तैपनि यात्रा त जीवनको चल्दै जान्छ ।।

बामे सर्ने प्रयासमा धेरै चोटि लडेनि
जिउदैँ कयौँ घुम्तिहरु छल्दै जान्छ ।।

दु:खभित्रै सुख खोज्ने जीवनको रीत
भन्ज्याङ,चौतारीमै छ जीवनको गीत

हाँसु भन्छु सधैंभरी फक्रिएको फुल सरी
हुन्न रै"छ कोमल त्यो शिशिरको शीत

मलाई छोडि टाढा भाग्छ मन कता कता
यस्लाई भन्थे जीवनको अजम्बरी मीत

सघंर्षमा पाइलाहरु बढ्दै जाँदा खेरि
सजिलो त कहाँ छ र चुम्नलाई त्यो जीत

आशाहरु छन् शिखर झैँ सपना नि उस्तै
यही नै त अडेका छन् सारा जन हीत

जुनी जुनी भरिलाई माया तिमिसगैँ लाएँ
कहिले नछुटिने कसम तिमीसगैँ खाएँ

एक्लास जीवनमा तिमी बहार बनि आयौ
आँखाभरी नअट्ने सपना तिमीसगैँ पाएँ

मन्-मन्दिर , गाउँ शहर सवैतिर चहाँरे
केवल तिम्रै वरिपरी मेरा नयनहरु धाएँ

खै तिमीसँग के छ र जादु त्यस्तो प्रिय ?
हर खुशी तिमी नै,आखिरमा तिमीसगैँ आएँ

तिमीले मलाई आभास गर्यौ कि गरेनौ कुन्नि
आत्मादेखि म तिम्रो मनको बस्ति-बस्तिमा छाएँ

मुस्कानहरु त सधैं फुलिरहुन् गमला भरि
बाधा, पिडा सगैँ बाँड्न तिम्रो हात थमाएँ

मानिस एउटै तर कृत्रिम रुप लाएको देखेँ
झुटको खेतीमा नतमस्तक भई धाएको देखेँ

गरीब दुखी मेरेको मरै के फरक पर्छ र ?
फकाइ फुल्याइ परिश्रमी हातहरु खाएको देखेँ

रुकुम्,रोल्पा उस्तै गरी चिच्याइरहेछन् सहारामा
बिकासका गीत यहाँ अन्धकारमा गाएको देखेँ

गाँस्,बाँस र कपास बिना छटपटिदैँछन् वस्तीहरु
यता बंगला, गाडी बिलासिता झन् छाएको देखेँ

मेहेनती काँधहरुले पाएनन् अटुट साथहरु
इमान्दारिता बेच्दै खोक्रो सम्मान पाएको देखेँ

साँचो माया म मेरै माटोलाइ लाउँथे
गीत मिलनको म रोधीँमा नै गाउँथे

आज भएँ सवैदेखि कोसौँ धेरै टाढा
नत्र हिजो जस्तै गाउँबेसी म धाउँथे

हुन्न रै'छ सधैँभरि एक्नासे जीवन
बरु खरले नै घरको छानो म छाउँथे

कसो गरि फर्काउँ म बितेको त्यो पल
हुदोँ हो त चरी झैँ पखेटा हाली आउथेँ

मन त्यहाँ तन यहाँ सम्झना हरपल
आँशु जति झरे नि समिपमा म पाउँथे

यात्रा अधुँरो छोड्दिन जति अघि बढे पनि
थाक्दिन कहिल्यै पनि ठाडै उकाली चढे पनि

लक्ष्य धेरै दूर छ अझै बढ्नुछ मैले धेरै अघि
घोडा चढ्न छोड्दिनँ म जति सुकै लडे पनि

सघंर्ष हो जीवन भन्छन्,अनुभब यसको उपलब्धी
पछि कहिले हट्ने छैन डडेलोमै डढे पनि

समयले पर्खंदैन पुग्नु छ लक्ष्य शिखरसम्म
कमजोर मैले बन्नु हुन्न हारमै खुट्टा गढे पनि

बाधा,पिडा आउँछन नै जीवनको रित त्यही
विश्वाश अटल रहनेछ समस्यामै म गडे पनि

देउरालीलाई भाकी हजार कसम खाएपछि
बुढासुब्बालाई साक्षी राखी प्रीत लाएपछि

जुनतारालाई हेर्दै मात्र तिम्रै हुन्छु भन्थ्यौ
उजाड भएँ आज म तिमी नभमा हराएपछि

हर्ष अनि आँसुको के मुल्य रहेछ र यहाँ ?
आखिर तिमी क्षितिज पारी नै रमाएपछि

घाम देखे घामै राम्रो तिमीलाई जुन देख्दा जुन
पुरानो मायालाई बिर्सेंर नयाँ आशा पलाएपछि

सपनामा बर्बराए नि बिपनामा पागल भने नि
केवल सम्झनाको डाली मेरो हातमा थमाएपछि

सपना मा साँचेकी थिएँ विपनामा आइदियौ
कल्पनालाई छिचोल्दै यथार्थ बनि छाइदियौ

सुटुक्क लुकामारी खेल्ने मेरा रहरहरु सँग
त्यो मन अन्तै नमोडि मै तिर धाइदियौ

संगीतका हजारौँ भिडहरुको बिचमा आज
कहिले नमर्ने अमर पिरतिको गीत गाइदियौ

नौला,नौला उमंग भरी रंगीन इन्द्रेणी जस्तै
यो मनको मझेरीमा माया तिमीले लाइदियौ

भगवान लाई साक्षी राखी स्वीकारेँ तिमीलाई
मुटुको धड्कन बनि तिमीले मलाई नै पाइदियौ

जीवनको अन्तिम घडीसम्म साथ दिन्छु भनी
अँगालोमा बाँधी बाचा र कसमहरु नि खाइदियौ

यो मनको चौतारीमा त्यो मन पनि साँटु कि ?
शुन्यताको सन्नाटामा मधुरता छर्न आँटु कि ?

आत्मा त अर्पिसकेँ तर ब्यक्त गर्न सक्दिन म
नयाँ यात्राको लागि पुराना ब्यथाहरु फाँटु कि ?

थाहा पायौ कसरी प्रिय तिम्रै प्रतिक्षामा थिएँ
अब मायाको छहारीमा पिपलपातहरु छाँटु कि?

छ्न् जोरिपारी खुट्टा तान्ने,साथिसगीँ वरिपरी
तिमीसँग पिरतीमा भुलिरहन सबैलाई ढाँटु कि?

बिहानीको उषाको लाली जस्तै तिम्रो आगमन
मेरो बाँकी जीवन केवल तिम्रै नाममा गाँसु कि?

विश्वाशको डोरीमा हिडौँला नि हामी साथसाथै
दु:खसुख,आँसु हाँसो सवैसवै तिमीसगैँ भाकुँ कि?

मान्छेहरु द्वारा मान्छेहरुलाई नै काटाकाट किन होला ?
खोक्रो बिजयको लागि भाईभाइमै हाताहात किन होला ?

सहिद हुन त भइसके देशका लागि अकालमा विचराहरु
फेरी सम्पत्तिकै निम्ती आफन्तमा लातालात किन होला ?

नयाँ नेपाल बनाउँछु भन्दै छुरा घोप्ने नरपिचासहरु हरु हो
जनताको आँखा छली भित्रभित्रै गुपचुप साटासाट किन होला?

संघियताको नाममा देशलाई टुक्र्याउन खोज्ने नेताहरु हो
व्यवहारिक नभै सैदान्तिक संविधानका खाताखात किन होला

कुर्सिकै मोहमा गोहीका आँशु झार्न नहिच्किचाउने तिमीहरु
कुर्सिलाई अँगालोभरी बाँधेपछी नि मातामात किन होला ?

परजिवी झै अर्काको ईशारामा चल्ने लाज पचेकाहरु
गोर्खाली शिर झुकाइ भ्याइनभ्याइ चाटाचाट किन होला?

मायाको बगैँचा सुन्दर हुन्छ भनि डुलेकी थिएँ
सुन्दरतामा जीवन बिताउँला भनि झुलेकी थिएँ

नमिल्ने रहेछ खुशी सबैलाई आँखाले देखे जस्तो
प्रेमको प्याला अश्रु धारासगैँ एक्लै घुलेकी थिएँ

हुँदो रहेछ पिरती पनि मुटुको बिझाउने काडाँ
त्यही काडाँलाई फुलमा बदल्छु भनि भुलेकी थिएँ

कसलाई पोखुँ,आफ्नै मान्छे पराइ भईदिएपछी
तरगँ,उमगँ बाडौँला भनि मनभित्र तुलेकी थिएँ

छैन उत्सव कहीँ,कतै मिलनका घडीहरुमा पनि
आत्मा गाँठो पार्दै फुस्रो मुस्कानमा खुलेकी थिएँ

कसमहरु सबै भुलि गए, सपनाहरु सबै उडी गए
बाँकी छैन केही,एक्लोपनलाई आँफैभित्र हुलेकी थिएँ

तीज आयो भन्दै सबै फुरफुर भा'छ बरी लै
सिन्दुर्,पोते,चुरा र रातो साडी ला'छ बरी लै

दिदीबहिनी,साथीसँग दर खाई आमाको काखमा
माइतीको आँगनमा छमछम नाची गा'छ बरी लै

छैन माइती लिन आउनलाई न त स्वामी ज्यु नै
मै दुखी कहाँ जाउँ, पिडाले मन खा'छ बरी लै

सारा खोसीए सौभाग्य मेरो,उजाड बनाइदिए मलाई
मनको बह आँसु सगैँ एकान्तले धुई रा'छ बरी लै

वाध्यतामा बाँच्नुपर्ने कस्तो चलन हो यो हाम्रो ?
परिवर्तनको साथ हैन,खोक्रो सान्तवना पा'छ बरी लै

मनै त हो विधुवाको पनि के ले छेक्न सक्छ र ?
कसले बुझ्ने विवशता यो, सोध्न आ'छ बरी लै


विधुवा दिदीबहिनीहरु जो बिभिन्न कारणहरुले गर्दा आफ्ना माइती र श्रीमानहरु गुमाउनु भएको छ, उहाँहरुकै अन्तरमनका भावनाहरुलाई प्रतिनिधित्व गर्दै यो गजलको प्रयास उहाँहरुमा समर्पित गरेकी छु। कसैको भावना प्रति ठेस पुग्न गएमा माफी चाहन्छु ।

ब्यथाहरु मनमै लुकाइ हाँस्नुपर्छ किन?
खुशीहरुलाई काखा लगाइ बाँच्नुपर्छ किन?

जीवन हो घाम छाँया,मिठो छ भन्दा
मुस्कान थोरै,आँसु धेरै साँच्नुपर्छ किन?

परिस्थितिको दासी भइ सधैँभरी हामी
नचाहदाँ पनि बन्धनलाई बाँध्नुपर्छ किन ?

नजरको दोष भनौ या समयको खेल हाम्रो
अतितको भुललाई बर्तमानमा दाँज्नुपर्छ किन?

जिउनु त पर्छ,मनको बाँधलाई रोक्दै पनि
टुटेफुटेको मनलाई फेरि गाँस्नुपर्छ किन ?

जिबनका सुख दु:ख साँच्न पाए हुन्थ्यो
अधरमा मुस्कान छरी बाँच्न पाए हुन्थ्यो

धेरै छन् ओकाली ओराली यात्राहरुमा हाम्रो
यसैसँग सुन्दर भबिष्य गाँस्न पाए हुन्थ्यो

हार्नु अनि जित्नु त जिबनको पाटो यहाँ
कमजोर नभइ आँसुमा नि हाँस्न पाए हुन्थ्यो

हिंड्नु छ अझै धेरै लक्ष्य सम्म पुग्न
चुनौतीलाई सामना गर्दै आँट्न पाए हुन्थ्यो

होलान्, आउँलान् थुप्रै संघर्षका मैदानहरु
फल्दै,फुल्दै अनुभबहरु बाँड्न पाए हुन्थ्यो

तिमी र म,मायाको साथहरु मिठो मिठो
सगैँ बुनेका,पिरतीको बातहरु मिठो मिठो

गन्तब्य त हामी दुबैको एउटै थियो
घुम्तिहरुका ती यादहरु मिठो मिठो

कल्पनामा हराइ भबिष्य उनेथ्यौँ सगैँ
साथै सगाँलेका आशहरु मिठो मिठो

कहिले घुर्क्याइ नबोलि बस्दा तिमी
प्रियतमको कोमल हातहरु मिठो मिठो

तिमी बिना एक्लो हुँदा आज
स्मृतिका पिपल पातहरु मिठो मिठो

एउटै मुटु दुइतिर धड्किदा खेरि
भुलेका ती मातहरु मिठो मिठो

छोडि जान्छन् एक्लो बनै स्वप्निल आभासहरु
फर्की फेरि कहिले आउँलान् यौवनका ति मधुमासहरु

ओइलिएर झरी रहदा जीवनका पतझरहरु
कती मिठो हुन्थ्यो होला शिरशिरे वतासहरु

बसन्तको माझेरिमा अविश्वास फक्रीइन्दा
कहाँ होलान् मधुवनमा नटुक्रिने विश्वासहरु

जीवनको अन्तिम क्षणमा आफन्तहरुले घेरीइन्दा
कस्तो होला मृत्‍यु सगै आउने ति उल्लासहरु ।