औशीँको मध्यरात
जुन निदाइरहेको बेला
एक नितान्त शुन्य मन
मनभित्रको भ्रम
अनकन्टार वस्तीमा
जुनकिरीको टिलपिल उज्यालो
लाटोकोसेरोको राज
रातको मसानघाट ।।

शिषिरले बसन्त खोजे जस्तो
गजलले बहर रोजे जस्तो
पहाड उक्लिन खोज्ने यो मन
कहिले तलाउमा चुर्लुम्म डुब्न खोज्छ
कहिले चट्टानसँग ठोक्किन पुग्छ
अनी,
तर्सेर ब्युँझिन्छ चेतनामा
जोख्न खोज्छ जीवन तराजुमा ।।

कालरात्रीका केही प्रहरहरु
अझै केही बाँकी नै छन्
सुर्योदयले दिनको
स्वागत त गर्नु नै छ ।
पुर्णिमाका स्वर्णिम रातहरु
घमाइला ती दिनहरु
पोल्टाभरी सगाँलेर, सम्हालेर
भड्किरहेको यो अवशेषमा
सदावहार रगीँन इन्द्रेणी सजाउनु छ ।।